Je bent wanhopig op zoek naar personeel. Zo wanhopig dat je ze gewoon van de straat plukt en aan het werk zet. Wat mag je van hem of haar in dat geval verwachten?

 

“Niets”, hoor ik je denken; “Dat wordt ellende.”

 

Maar is de situatie zo raar dat je verwachtingen hebt van de man of vrouw van de straat? Bij brand, noodgevallen, in gevallen van crises? Ha, dat verandert onze verwachting van deze man/vrouw. Dan stel ik weer de vraag: Wat mag je van hem of haar dan verwachten?

 

“Dat ie z’n best doet”, zal de samenvatting van je gedachten zeer waarschijnlijk zijn.

 

Wat is nu het verschil tussen mensen die niets doen bij een noodsituatie (snel doorlopen) en mensen die (oprecht) proberen in te grijpen? Als je daar met een collega over gaat brainstormen, kom je algauw op een A4-tje met verschillen tussen de wegloper en degene die ingrijpt. En als je het goed hebt gedaan dan herken je een kern in al die kreten; namelijk Verantwoordelijkheid nemen. De persoon van straat die verantwoordelijkheid toont helpt de gewonde; hetzij door daadwerkelijk de handen uit de mouwen te steken, hetzij door hulp te mobiliseren. Maar hij doet wat hij kan.

 

Als willekeurige mensen van straat deze inzet tonen. Dan zou je toch denken dat dit minimaal is wat medewerkers van huis meenemen? Al is er geen brand hij wordt tenslotte betaald voor z’n werk. Zo vanzelfsprekend als wat. Waar komt dan toch de grap “aanwezigheidspremie” vandaan?